حمايت از زنان شاعر، خيانت به شعر زنان
از:احسان هاشمی
زن بودن يا نبودن،مساله اينست؟ اين پرسشي ست كه هرگاه در برابر هجمه اي به عنوان شعر زنان قرار مي گيري مي تواني از خود بپرسي.در زبان مردسالار فارسي، مردان شاعري مثل مؤلف اين سطور انتظار فراواني مي كشند تا زني از خويش برون آيد و كاري بكند.چرا شعر زنانه نوشته نمي شود؟چرا زن شاعر كم داريم؟ طرح اين مساله پرسشي ست كه پاسخش در حد تحمل يك يادداشت دويست كلمه اي نيست.اين نوشته سعي دارد اين متن را غلط خواني كند و وضعيت امروز شعر در حضور زنان و محضر مرداني را بازبيني كند كه شاعران زن را فرياد مي كشند، روي دوش ِ ميان مي گيرند و با خود به محافل و مجلات ادبي مختلف مي برند و جواب خانم هاي شاعر را سه بار مي دهند-
و نتيجه مي شود متن حاشيه، مي شود زن شاعري كه شعرش مهجور مي ماند،خوانده نمي شود،ديده مي شود؛هرچه آرايش غليظ تري داشته باشد ستون بهتري در مجلات و صندلي بهتري در محافل نصيبش مي شود؛پُف مي كند آنقدر كه به خودت مي بالي كه چندين فروغ و سيمين ديگر ظهور كرده، كه جنس ضعيف نگاهداشته شده ي زن اينبار ظهورش را با مردانگي اثبات مي كند و خيالات واهي ديگري كه وقتي به متن شعر زنان مي روي، غالبن از آن اقتدار چيزي نمي يابي، مگر شعري كه جنسيت شاعرش آن را سقط كرده،نگذاشته باليده شود،راهش را بيابد و خرجش را از زبان مردانه جدا كند و حقش را بگيرد.
آري،جامعه ي امروز ادبي ما شاعر زن را در ابتداي راه مقداري جلوتر از مرد شاعر قرار داده،بي و يا با بهره از جنسيتش به ياري نامش رفته،مطرحش كرده و در ادامه به آينده اش خيانت كرده،خلع لباسش كرده،لباسش را عوضي كرده. نه ، بسياري از اين ها كه مي بينيم شاعران زن نيستند،زن ِ شاعران هستند. زن بودن يا نبودن ، مساله اينست.
